Welkom bij E.W.S.

Welkom op de internetpagina van schaakvereniging E.W.S. uit Weert. Wij zijn een gezellige club waar je op de clubavond op diverse speelsterktes een leuk potje kunt schaken. Kom gerust een keer kijken of meespelen!
Voor meer informatie neem contact op met:
Hans Voogt: Tel.nr. 0495-785495
Theo de Jongh: Tel.nr. 0495-854282

Vragen over E.W.S. of opmerkingen over de website? Mail de webmaster!

dinsdag 31 mei 2016

Rapid kampioen: Cor Smeets

Verslaggever: Cor Smeets

Wat een typisch hollands weertje….regen, buien, onweer, code geel tot en met rood en dus wij weer aan de bak in het Keenter Hart voor de laatste ronde van de rapidcompetitie. Wij is in dit geval tien fanatieke schakers: Jos, Bob, Irene, Theo, Kees, Harold, Jan, Ulrich, Rainier en Cor. Er stond nog van alles op het spel. De rapidkampioen van het seizoen 2015/2016 was nog niet bekend al had Cor wel de beste kansen. Maar ja, die zag in Lissabon ook al zijn kampioenschap voorbijvliegen door de verrassende overwinning van Kees op Bob in de laatste ronde. En het toeval treft dat Cor in de eerste ronde met wit tegen de kersverse kampioen mocht spelen. Het werd een klassiek damegambiet. Licht voordeel voor de witspeler en na enig tactisch gebrei won Cor een pion. Omdat Kees ten aanval trok op de dame-vleugel bood Cor maar weer eens remise aan dat zonder aarzelen door Kees werd geaccepteerd. Zoals te verwachten won Jan van Ulrich en Theo van Irene. De spannendste partijen waren die van Harold tegen Rainier en Bob tegen Jos. Jos had duidelijk positioneel voordeel maar wist dit niet uit te buiten en werd in het eindspel overvleugeld door de ijzersterke Bob. Rainier trok aan het langste eind door zeer nauwkeurig te spelen en gebruik te maken van zijn taktisch inzicht.

In de tweede ronde hadden Bob en Cor een makkie tegen respectievelijk Ulrich en Irene. Bob was binnen een mum van tijd klaar en rolde vakkunde Ulrich op. Cor liet Irene wat spartelen maar gaf haar eigenlijk geen kans. Na stukverlies was de pret voor de meest fanatieke PSV supporter van Weert gauw voorbij. Jos speelde een prachtige partij tegen Rainier. Een snelschaakpartij vol tactische wendingen met pion- en stukoffers. Ze noemden het de Nijverdal variant….. Rainier bleek een perfecte killersmentaliteit te hebben en zorgde ervoor dat Jos niet kon rokeren waardoor deze zijn toren maar niet in het spel kon brengen. En dus won Rainier verdiend en steeg hij naar de tweede plaats op de ranglijst. Kees had ontzettend veel mazzel tegen Harold. Die speelde het middenspel heel erg sterk maar vergat de doodsteek te geven. Ik zag Kees op diverse manieren mat gaan of torens verliezen. Maar Harold zag het niet en dus ging hij uiteindelijk onterecht kopje onder…. Theo wist met slim spel Jan te slopen en kon daarna aan de slag als junior wedstrijdleider op zijn mini-mini laptop… Na enig geharrewar met allerlei toetsen kwam de stand en indeling voor de laatste ronde toch eruit gerold… Cor had aan een remise genoeg om rapidkampioen te worden en had alleen nog maar concurrentie van Rainier.  Bob won eenvoudig van Irene en Harold had geen moeite met Ulrich. Theo kon ondanks hevig verzet de ontketende Rainier niet tegenhouden, verloor een stuk en gaf daarna de partij op. Jan speelde weer eens superieur tegen Kees en creëerde een gewonnen stelling. Mat op diverse manier was mogelijk maar op de een of andere manier zag hij het niet. Het geluk was weer op de hand van Kees want hij gaf pardoes zelf mat. De laatste partij van dit seizoen – Cor tegen Jos ging dus om het kampioenschap. Jos speelde prima in de opening maar Cor ging in de tegenaanval maar maakte een typische snelschaakfout door zijn loper niet op het beste veld te posteren. Er dreigde zelfs stukverlies en ook zijn dame had niet veel vluchtvelden meer op de damevleugel. Cor werd gedwongen zijn dame te offeren tegen een paard en toren. Jos had het overwicht maar bleef teveel met zijn paard en dame spelen en betrok zijn toren niet in het spel. Cor profiteerde hiervan en rukte met zijn d-pion op. Een handenbindertje voor de zwarte toren. Na wat gehakketak dreigde Jos zelfs een tweede paard te verliezen en dus bood Cor remise aan. Jos aarzelde niet en zo kon Cor voor de eerste keer rapid-kampioen worden van EWS met 8 overwinningen en 4 remises. In huize Smeets zal er weer flink gefeest worden , net als in huize Molenaar. En al die anderen moeten dan maar wachten op de jaarvergadering van onze club… tijdens de bbq kunnen ze dan weer prachtige verhalen ophoesten en snoeven hoe ze in 2016/2017 kampioen gaan worden….

dinsdag 24 mei 2016

Verrassende ontknoping interne competitie

Uw verslaggever: Jos van Gend

Spanning en Sensatie in Keenterhart!
De laatste avond van het gewone speelprogramma, de laatste gelegenheid om op de ratinglijst voor het kampioenschap te stijgen. Tien clubleden waren op komen dagen om elkaar te bestrijden.

Ik begin met de partij tussen Irene met Wit en Ulrich met Zwart. Beiden gingen er flink tegenaan, zetten hun dames maar liefst op de vierde en vijfde rij en even leek de dame van Irene in de problemen te komen. Zij besloot tot een scènewisseling en speelde haar dame naar de damevleugel. Daarna zette ze haar paard op b5 en ja hoor! Ze had goed gezien dat c7 ongedekt was en dat leidde tot een ‘paardvork’, een paardzet waarbij koning, dame en toren werden aangevallen. Ze haalde de dame binnen en dan is de rest een kwestie van techniek: het volle punt, een mooie zege in navolging van de helden van PSV!
In tijdsvolgorde komt dan mijn partij met Wit tegen Jan Peters. Jan koos voor een Indische opstelling en besloot op een bepaald moment tot d5. Ik reageerde met e5 en viel zijn paard op f6 aan. Jan dacht dat hij na dc4x net als ik zou kunnen doorslaan (cd3x en de2x), maar ik zou mogen beginnen en dan ben ik eerder op f8, sla een toren en bovendien ik geef schaak. Hij zag ervan af. Had hij nu maar eerder zijn paard weggespeeld naar d7 dan had hij wat gedrongen gestaan, maar met een speelbare stelling. Nu stond hij een stuk tegen een pion achter en die achterstand kwam hij niet meer te boven. Het duurde nog even, maar uiteindelijk werd zijn koningsstelling opengebroken en was mijn loperpaar doorslaggevend: 1-0.

De derde partij ging tussen Harold met Wit tegen Rainier. In een Slavische opening zetten beiden het gedegen op, er werd flink geruild en na verloop van tijd stond er een eindspel op het bord met ieder een aantal pionnen, een toren en een paard. Smyslov heeft eens gezegd, dat een beginner het beste met het eindspel kan beginnen. Wie weet waar hij op een leeg bord zijn stukken moet zetten, heeft het spel echt door. Voor uw eenvoudige verslaggever is het moeilijk om te zeggen waar het voor Rainier fout ging, maar Harold zette zijn toren op de zevende rij, gebruikte zijn paard goed en toen Rainier naar de achterste rij moest uitwijken, ging het fout; om een paardvork te vermijden koos hij h8 en werd daarna mat gezet: 1 – 0 voor Harold.

Nu haal ik om recht te doen aan de dramatiek van de avond de partij van Hans met Wit tegen Theo naar voren. Theo begon met een Slavische verdediging (d5, c6 en e6) en schakelde daarna over op een Franse aanpak met c5. Het betekende dat hij met wat minder ontwikkeling en een wat gedrongen stelling uit de opening kwam. Twee lopers op d7 en e7 een paard op g8 met weinig toekomst en een zwakke pion op c6. Hans had het voor het uitkiezen, zo leek het. Maar zo simpel was het niet. Ten eerste kun je wel met een zwarte loper de zwarte velden beheersen, maar als pionnen en stukken op witte velden staan, ben je er nog niet. Ten tweede: hij speelde tegen Theo de Jongh en hoe langer een partij duurt, hoe beter Theo wordt. Hans zocht naar manieren om Theo’s stelling te kraken, Theo probeerde zijn g-paard aan de gang te krijgen. Waarschijnlijk tot zijn eigen verbazing ging het edele dier van g8 naar h6, naar f7, naar h8 (!) en uiteindelijk naar g6. Hans vond ten slotte zijn breekijzer in de h-pion. Deze ging naar voren, werd geruild en toen kon de witte dame van Hans over de zwarte velden proberen binnen te dringen. Theo deed nog een tegenaanval met zijn toren via de a-lijn naar a2, de dame ging mee om g2 aan te vallen, maar dat was allemaal te pareren. Met toren en dame van huis kon Hans zijn slag zijn slaan: letterlijk op e6 en toen kwam de zwarte loper tot haar recht en was het uit: 1 – 0 voor Wit.

De laatste partij was de strijd tussen Bob met Wit tegen Kees. Cor had zich vanwege vakantie afgemeld en de vraag was dus of Kees vanavond zou kunnen winnen en of dat dan voldoende zou zijn om van de tweede plaats over Cor heen te springen en zo op de laatste ‘gewone’ speelavond kampioen te worden. Kees koos voor de Siciliaanse verdediging en daarbinnen dan weer voor de Taimanov opstelling: geen a6 en d6, maar Lb4 en Da5. Bob lustte daar wel pap van, hij ging met zijn d-paard naar b5, dreigde naar c7 of d6 te gaan, wellicht een paardvork te geven en Kees moest dat maar zien te pareren. Het lukte met enige moeite, maar het leverde Bob een pion op; hij sloeg op h6 en Kees durfde dit stuk niet te nemen. De dame van Bob stond op d5 en het zag er dreigend uit: twee lopers die wel naar d3 en e3 zouden kunnen gaan en dan? Ja, wat dan?

Maar ja, het is wel de Siciliaanse opening: Wit valt aan en als dat niet doorslaat, slaat Zwart soms venijnig terug. De dame van Bob wordt aangevallen, moet naar de h-lijn en vervolgens naar f2. Kees zijn lopers staan nu goed op e6 en f6, het paard van c6 kwam naar d4 en viel niet alleen f3 aan, maar ook de ongedekte pion op c2. Bob haalt zijn loper terug naar d1. Het komt tot afruil op f3, nu komt de f-toren naar e8 en de druk op de witte stelling wordt steeds groter. Bob slaat met zijn paard van c3 terug op e2 en ja, dan gaat de zwarte loper van f6 naar a1 waar een toren staat! Daarna gaat het hard, pion c4 valt en de twee lopers van Zwart hebben een akelige uitwerking. Het is niet vol te houden, de dappere aanvaller wordt bedankt voor zijn diensten, maar niet beloond. Kees is de ‘comeback kid’ van deze partij.

Onze wedstrijdleider gaat dan alle uitslagen in het apparaat zetten, drukt op DE knop voor de eindstand en daarna op DE KNOP voor de eindstand over het hele seizoen en wat blijkt dan ???

Kees staat met een verschil van 1,6 ratingpunten op de eerste plaats en is kampioen van EWS van het seizoen 2016-2016. 

Alle uitslagen:

Bob Sauer Kees Moolenaar 0 - 1
Hans Voogt Theo de Jongh 1 - 0
Jos van Gend Jan Peeters 1 - 0
Harold de Goey Rainier Matzinger 1 - 0
Irene Moonen Ulrich Wieneke 1 - 0

dinsdag 10 mei 2016

Interne competitie, ronde 28, 9 mei 2016

Uw verslaggever: Jos van Gend

Onze wedstrijdleider bevond zich in een andere provincie, maar de moderne techniek maakte het ons toch mogelijk te vernemen wie er volgens het ratingsysteem tegen elkaar moesten spelen. Nadat de afwezigen digitaal verwijderd waren – waaronder Irene die aan het feestgedruis over PSV  de voorkeur had gegeven – gingen aan vier borden partijen van start. Uw verslaggever was vrij, had een ‘bye’ en dus alle tijd om de ontwikkelingen op de voet te volgen.

Bob speelde met Zwart tegen Ulrich Wieneke. Zij zetten hun partij symmetrisch op – de een volgde de ander. Nu is dit niet gevaarloos. Stel dat je tegenstander je mat zet en je dat na wil doen dan ben je net een zet te laat. Bob zette het rustig op en zijn tegenstander zondigde tegen een paar basisregels b.v. ontwikkel eerst al je stukken, rokeer tijdig, speel in de opening niet onnodig twee keer met hetzelfde stuk. Bob zette zijn torens in het centrum en wist met een schijnoffer een aftrekschaak op het bord te brengen waardoor Ulrichs dame van het bord verdween, geslagen werd. Daarna was het voor hem niet moeilijk.

Harm had met Wit het rustig opgezet tegen Harold, althans zo leek het mij. Zijn naar voren stormende g-pion boezemde Harold echter angst in, hij haalde zijn f-paard vroegtijdig terug naar d7 en zette even later zijn c-paard op e5. Toen dat paard daarna aangevallen werd, had het edele dier beter terug kunnen gaan naar c6 op gevaar af dat zijn baas een dubbelpion zou krijgen. Nu stonden er op een bepaald moment meerdere stukken in en dat leidde ertoe dat hij aan het einde van de openingsfase een vol stuk achterstond. Harm moest daarna nog wel zijn voordeel benutten , maar dat deed hij bekwaam en hij kon nog voor 21.15 u. het volle punt in ontvangst nemen.
Aan het volgende bord nam Cor het op tegen Jan Peters. Cor zette het rustig op zoals gewoonlijk en Jan koos voor een fianchetto van zijn koningsloper. Aan het einde van de opening was er wel wat geruild, maar had Jan met Zwart wat meer ruimte en stonden zijn stukken naar mijn mening wat actiever. Ik begon mij al te verheugen op een  fraai gevecht tussen beide kemphanen, maar beide ’hanen ’wilden niet kempen en besloten tot remise.

Dan maar genieten van Theo - weer terug van verre kusten - tegen Kees - net terug van iets minder verre kusten. Theo met Wit besloot vroeg in een Siciliaan het paard op c6 met zijn d-paard te ruilen. Met Pd2 en Pf3 bracht hij vervolgens zijn damepaard naar de koningsvleugel. Kees speelde e5 en d6 om een witte opmars in het centrum tegen te gaan, had lopers op e6 en e7 en naar mijn mening een iets actievere opstelling van zijn stukken. Had hij rond de vijftiende zet op c2 kunnen slaan en een pion kunnen verdienen? Of was dat slechts schijn, omdat dan Theo de zwarte e-pion op zou peuzelen? De witte lopers gingen van het bord en de witte toren die al geruime tijd op de derde rij stond moest heel goed opletten niet aangevallen en ingesloten te worden. Theo evacueerde de toren naar de b-lijn en loste zijn probleem door een torenruil op b6 op. De a-pion van Theo ging wel verloren en nu stond een eindspel op het bord – het was inmiddels 22.30 u. – waarin Zwart wel een pion meer had, maar geen vrijpion. Het witte paard stond goed opgesteld, de zwarte loper kon daar niet veel tegen doen. Een taai eindspel dus,  waarbij het de vraag was of Zwart zijn pion meer in winst zou kunnen omzetten. Beide heren hadden in hun zorgvuldige strijd elkaar stevig aan de tand gevoeld en besloten nu op voorstel van Kees tot remise.
Alle uitslagen:
Cor Smeets Jan Peeters ½ - ½
Theo de Jongh Kees Moolenaar ½ - ½
Ulrich Wieneke Bob Sauer 0 - 1
Harm Janssen Harold de Goey 1 - 0

maandag 2 mei 2016

Interne competitie, ronde 27, 2 mei 2016

Uw verslaggever: Cor Smeets

De dag na de dag van de Arbeid mochten we weer opgetogen en vol goede moed aan de slag in het Keenterhuis. Het was ook een prachtige lentedag geweest. Mocht ook wel na zo’n dramatische natte koningsweek. Verschrikkelijk wat een natte zooi, je zou zo maar gaan verhuizen naar een warm land. Spanje, Italie of Griekenland. Daar is het altijd beter zegt mijn vrouw. Maar ja vrouwen weten het altijd beter, denken ze… Maar nu moet ik haar helaas toch gelijk geven.  O ja, ik zou een verhaaltje schrijven over onze clubavond. Nou volgens mij was ons halve cluppie al op vakantie in S, P of G… (zie bovenstaand).

En dus zaten we slechts met 4 borden zonder Paardenkop in een te grote zaal in het hart van de Keent.  Harold mocht met wit proberen de trotse koploper en uw verslaggever omver te kiepen. Het werd weer eens Frans…. Met een verrassende opstelling van wit door geen d4 maar d3 te spelen. Cor liet zich niet intimideren door al te bruusk te gaan aanvallen. Behoedzaam zette hij zijn stukjes neer op de meest logische velden, rustig wachtend op een foutje van Harold. Na wat schermutselingen werden er wat lopers en paarden afgeruild. Met als gevolg dat Cor een ietse, pietsie betere stelling had. Zijn zwarte loper hield het enige witte paard in een lastige penning. Harold maakte inderdaad dat o zo gehoopte foutje en verloor een kwaliteit. Na dame-afruil was het daarna voor Cor een koud kunstje om een gewonnen stelling te forceren. Zijn vrije a-pion kon door het machteloze paard niet meer geblokkeerd worden en dus gaf Harold terecht op.

Je snapt wel dat ik na deze overwinning het waardeloze weer van afgelopen week snel vergeten was en zelfs Ireentje haar PSV een kampioenschap gunde… Maar zoals ik vorige week al voorspeld had zijn de kansen van een Eindhovens kampioenschap nog minder dan dat ik de lotto of toto win. Wel deed Ireentje haar uiterste best, net als die rood-wit broeken, om Rainier het lastig te maken. Traditioneel ging ze vol overtuiging in de aanval. Maar vergat ze haar eigen verdediging goed op orde te zetten. Waar heb ik dat meer gezien, meneer Cocu…. De stoicijnse Rainier wist echter van geen wijken. Hij sloopte vakkundig de stelling van Irene en kon na ruim een uur weer een winstpunt meepakken. Toch wel teleurgesteld ging Irene naar huis. Hoopvol biddend voor de SUPER-BOEREN uit de Graafschap dat ze dat ene puntje weten af te pakken van die arrogante godenzonen uit de zelf gekozen republiek Amsterdam. Volgende week weten we meer. Misschien komt ze dan juichend met haar rolstoel in rood en wit verkleed naar ons clublokaal. En maakt ze nog een wheelie zoals alleen Peter Sagan dat kan….          

Een ware veldslag was de partij van Hans en Bob, de nummers 3 en 4 op onze ranglijst. Samen ruim 150 jaar levens- en schaakervaring werden getest op de 64 velden. De stukken vlogen rond onze oren, zo hard ging er aan toe. Hans wilde traditioneel in de opening weer een pion  offeren maar kreeg er een paar kado of versierde er een paar van gulle Bob. Onze wat oudere versie van Douwe Bob moest daarna flink in de verdediging, witte lopers, paarden en torens zaten opdringerig in de zwarte veste. Een bombardement, waar de Duitsers jaloers op zouden zijn was het gevolg. Je merkt wel aan bovenstaande tekst dat we de Dodenherdenking en vijf mei nog een belangrijke rol in het leven van uw verslaggever spelen. Een aantal spectaculaire offers van Bob leidde niet tot paniek bij Hans met als gevolg dat deze vol trots zijn eerste overwinning op zijn conto kon schrijven. Hij heeft nu stevig plaats 3 in de handen en kijkt vol verwachting naar de resultaten in de komende weken van de nummers 1 en 2, die hij beiden nog kan inhalen. Na het dramatische verlies heeft Bob aan onze voorzitter medegedeeld dat hij misschien wel wil stoppen met schaken en dat hij nu voorrang gaat geven aan zijn zangcarrière. Het songfestival of Holland got Talent winnen, lijkt hem wel wat…

De partij tussen Mat en Theo kun je beschrijven als Jong talent tegen een ervaren Rot. De witte opening werd een succes, een pionoffer werd opgeluisterd met stukwinst en een fantastische aanvalsstelling. Een kolfje naar de hand van Mat en vastberaden hield hij Theo’s veste in de greep. De zgn. ervaren rot zat te turen met een loper, toren en paard in de beginopstelling terwijl rond zijn “blote”koning twee torens en een paard huppelde. Er was dus geen houden aan voor de grand old man. Zo rond half twaalf gaf hij op… Zijn wraak zal volgende week zoet zijn, dus wee degene die tegen hem moet spelen volgende week.  En Mat, die ging vrolijk naar huis in de wetenschap dat dit spelletje nog lang niet verleerd is…

Nog 2 ronden te gaan en dan weten we wie de enige echte kampioen van EWS is… en je weet het. De winner takes it all en geeft een rondje….

Alle uitslagen:

Harold de Goey Cor Smeets 0 - 1
Hans Voogt Bob Sauer 1 - 0
Mat Hornix Theo de Jongh 1 - 0
Irene Moonen Rainier Matzinger 0 - 1

dinsdag 26 april 2016

Interne competitie, ronde 26, 25 apr 2016

Uw verslaggever: Cor Smeets

Twee weken eerder kon ik nog schrijven over een mooie lentedag. Nu kan ik dus uitgebreid gaan vertellen over het veel te koude, gure en natte weer dat ons mooie Limburg in de ban houdt. Maar aangezien ik geen Paulusma heet, en zelf al voldoende verkouden ben, gaat dit verhaaltje over onze wekelijkse passie genaamd: SCHAKEN.

Slechts tien spelers waren er aanwezig. Vakantie, werk en andere perikelen hielden een aantal gamers al of niet noodgedwongen thuis. Toch werd er weer vurig gestreden. Hans speelde tegen en met Ulrich. Na een zevental (!) zetten was de partij al in een mat geëindigd. Een Schotse opening met een dame op d5 en de loper op c4. Nou dan weet je het al, als Ulrich weer te snel schaakt en zich gewoon mat laat zetten. De twee snip verkouden Bob en Cor maakte er ook een potje van. De vreemde franse opening van Bob, hij offerde zijn e-pion op zet 3, bracht Cor niet van de wijs. Zijn intentie, een snelle remise en dan naar bed met een warme kruik, dwong hem om heel snel alle lichte stukken af te ruilen. Met geen enkele winstkans voor beide partijen, werd de vrede al gauw getekend. Tevreden gingen de matadoren naar huis. Fanatieker ging het bij John en Jan. De voorzichtige opening van John werd hard aangepakt door de steeds beter wordende Jan. Hij viel met al zijn stukken aan en creëerde in het eindspel een tweetal vrijpionnen op g4 en h4 gedekt door de koning en een toren. De pionnen op a2 en b3 van John hadden daarentegen nog een lange weg te gaan voor de eventuele promotie. Jan speelde het koel uit en promoveerde een van zijn twee pionnen tot dame. Het was daarna een koud kunstje voor hem om weer eens een winstpunt te halen. Dit seizoen is John niet in zijn beste doen, maar dat belet me niet om een groot compliment te maken voor de immer strijdbare Jan. Irene had niet zo’n goede zin. Wat wil je ook als je PSV’tje geconfronteerd wordt met allerlei dubieuze strafschoppen van het wel erg Lucky Ajax. Haar opponent, Theo net terug van vakantie uit Sri Lanka (gemiddeld 33 graden!!!!!!!!)  zat goedgebruind en gesoigneerd relaxed achter de zwarte stukken. Hij liet Ireentje lekker spartelen en ondanks alle gezellige praatjes rond het bord over zijn heerlijke vakantie won hij verdiend. Ireentje pikte een traantje en zit waarschijnlijk vandaag in de kerk om een dozijn aantal kaarsjes aan te steken voor de Philips-brigade. Want dat is het aantal goals dat haar cluppie nodig heeft om kampioen te worden. Ajax krijgt minimaal nog twee strafschoppen en drie Lucky goals. Samen met de voorsprong van zes doelpunten zou dit betekenen dat Eindhoven met 1 goal kampioen wordt… Ja, ja Ireen, droom maar verder…. De laatste partij ging tussen Harold en Jos. Weer een Franse opening. Je merkt dat het vakantietijd wordt.  Harold speelde een verrassende zet, a4 maar dat leidde tot het verlies van een drietal pionnen. Wie denkt dat het pleit nu snel beslist was, kwam bedrogen uit. Er werd lang en diep nagedacht. Maar dat hielp Harold niet. Hij liet zich pardoes door Jos matzetten.. Het abrupte einde van een maandagavondje schaken….
En nu maar hopen op mooier weer op Koningsdag 2016.       

Alle uitslagen:
 
Bob SauerCor Smeets½ - ½
Hans VoogtUlrich Wieneke1 - 0
Harold de GoeyJos van Gend0 - 1
Jan PeetersJohn Steuten1 - 0
Irene MoonenTheo de Jongh0 - 1
 
  
 

maandag 18 april 2016

Interne competitie, ronde 25, 18 apr 2016

Uw verslaggever: Jos van Gend

‘Das Elefantentreffen’!

Op maandagavond hadden zich een tiental schakers verzameld in Keenterhart voor hun wekelijkse agressiereductiesessie. De behandelend geneesheer – onze wedstrijdleider – deelde de paringen uit die naar zijn idee heilzaam zouden werken. Ik geef de voortgang van de diverse sessies in volgorde van resultaat d.w.z. wie het eerst komt, het eerst maalt of gemalen wordt.

De prijs voor de snelste  ging naar Hans Voogt en Jan Peters. Er stond na de openingsschermutselingen een Pirc op het bord waarin nog van alles had kunnen gebeuren. Jan overzag dat Hans met Zwart op e4 een pion zou gaan opeten – dat was zo erg nog niet - , maar daarna overzag hij ook dat zijn dame op d2 in stond en na een lelijke paardvork was het gedaan: de overwinning voor de zwartspeler.

De volgende sessie waarin een resultaat werd geboekt was de strijd tussen Harold met Wit en Ulrich met Zwart. Harold slaagde erin al zijn stukken netjes te ontwikkelen en klaar te zetten voor een centrumactie. Daar was hij beter op voorbereid dan zijn tegenstander en zo ging het van kwaad tot erger met als uiteindelijk resultaat de volle overwinning voor Harold.

De derde sessie ging tussen Bob en Irene. De partij werd gelijk opgezet met behoorlijk symmetrische stellingen aan weerszijden, waarbij Bob iets actiever zijn stukken had opgesteld. Er ontwikkelde zich een strijd die ongetwijfeld met - toegestane – doping in de vorm van warme chocolademelk ondersteund zal zijn. Uiteindelijk haalde Bob – het zal de wijsheid van de ouderdom zijn – de volle winst binnen.
De opzet van dit verslag dwingt mij nu om eerder dan ik zou willen over mijzelf te beginnen te praten. De partij tussen Harm met Wit en mij eindigde nl. voor de strijd tussen  onze beide koplopers.
Het zal u niet verbazen dat ik na e4. van Harm koos voor de Franse verdediging. Harm koos voor c3 op de vierde zet – “De klassieke voortzetting die L. Paulsen het belangrijkst achtte. Ze werd overigens later ook door Nimzowitsch gaarne toegepast.” zo schrijft dr. M. Euwe in deeltje 8 van zijn onvolprezen reeks Theorie der Schaakopeningen. Hij – ik bedoel hier Harm - vervolgde onmiddellijk met Pa3 op de vijfde zet – een zet die Euwe ook noemt als suggestie van Dr. A. de Claparede - , maar dan pas bij zet 8. Zwart probeert dan tegenspel te creëren met f6 en fe5x op de koningsvleugel. Harm had i.p.v. zijn paard verder te spelen naar c2 b3 gespeeld en dat brak hem op de twaalfde zet op. Na de gebruikelijk ruil van cd4x en Pd4x enz. geeft de zwarte loper op b4 schaak en nu moet de koning aan de wandel, omdat de loper op c1 moet blijven om het paard op a3 te dekken. Dan vallen de pionnen op d4 en e5 en Zwart staat twee gezonde centrumpionnen voor. Harm zag allerlei buien hangen en gaf op.

Alle tijd en aandacht voor het treffend der giganten, onze twee koplopers. De heren zetten het voorzichtig op. Kees durfde niet te nemen met zijn paard van d5 op c3 omdat hij dan op de koningsvleugel geen paard meer had en Cor wilde het paard op d5 niet verdrijven met e4, maar koos voor e3 en Lb2. Hij had wel twee tempi meer en naar de mening van de stuurlui aan de wal een zwakke pion van Kees op c7 in het vizier kunnen krijgen, maar hij koos ervoor om remise aan te bieden en Kees accepteerde dat.
Wie had gedacht dat hier in een gevecht ‘mano a mano’ de sterkste zich zou doen gelden, kwam bedrogen uit.

Volgende week nieuwe kansen op eeuwige roem.
 
Alle uitslagen:
Cor Smeets Kees Moolenaar ½ - ½
Bob Sauer Irene Moonen 1 - 0
Jan Peeters Hans Voogt 0 - 1
Harm Janssen Jos van Gend 0 - 1
Harold de Goey Ulrich Wieneke 1 - 0

dinsdag 12 april 2016

Interne competitie, ronde 24, 11 apr 2016

Verslaggever: Cor Smeets

De eerste mooie lentedag van de maand april was geen reden om toch maar niet te gaan schaken. Het is rond acht uur als ik zo’n 12 spelers verzameld zie in ons zaaltje hoopvol wachtend op de indeling van Hans.  Precies om kwart over acht mochten we dan eindelijk met de stukken in de weer. 

Het is misschien niet al te netjes maar ik wil in dit verslag toch met mijn eigen partij beginnen.  Tegen Ulrich ging het van een leien dakje. Na 5 zetten had ik al een loper meer. Ulrich speelde zoals gebruikelijk erg snel en liet zijn loper simpel insluiten. En na 15 zetten won ik een tweede stuk. En rond de 18e zet een derde.  Na dameruil ging ik gauw op zoek naar een nieuwe dame en was het mat voor Ulrich niet meer te vermijden. Zo rond negenen was ik dus al klaar.

Vlak daarna kwam er aan de spannende partij van Jan tegen Harold een abrupt einde. Vanuit de opening had Jan een kwaliteit meer (toren versus loper) en ook nog  een goede stelling als extraatje. Echter net als bij Ulrich hetzelfde euvel. Te snel spelen dus met als gevolg dat hij een volle toren kado gaf aan de opgeluchte Harold. De snelle opgave van Jan was daarna geen verrassing meer.

De oud kampioenen John en Mat maakte er een mooie pot van. De redelijke defensieve opening, je kunt het ook solide noemen, van John weerhield Mat er niet van om flink van leer te trekken. Maar de o zo degelijke John speelde nauwkeurig en maakte geen fouten. Na een fikse afruil dubde Mat lang over een loperoffer met mataanval. Maar hij kon het matnet niet volledig sluiten. Het tactische geplaatste remise-aanbod was in de ogen van Mat dan ook de juiste oplossing van het stellingsprobleem. John had er geen problemen mee en daarna werd er nog lang nagespeeld om het gelijk/ongelijk van het offer te bewijzen/te weerleggen. Een boeiende partij van de beide heren.

Inmiddels was de stelling van Irene en Kees ook al niet meer in evenwicht.

Na een goed gespeelde opening (een klassiek damegambietje) had Kees enig ruimtelijk overwicht wat leidde tot stukwinst. De rest is dan wel aan hem wel toevertrouwd. Techniek en kennis van midden- en eindspel verzekerden zijn winst.

Jos en Bob maakten er ook dit keer weer een mooie pot van. Jos probeerde van alles om zijn ruimtelijk overwicht te benutten maar Bob zocht steeds maar weer naar verrassende wendingen. Na afruil van enkele stukken had Jos nog steeds een ruimtelijk voordeeltje. Maar Bob attaqueerde met een  paardvork  waardoor Jos een volle loper verloor. Teleurgesteld gaf hij daarna op.

De laatste partij ging tussen de subtopper Hans en de immer strijdvolle Rainier. Hans offerde al vroeg in de opening een pion. Daarna raakte hij nog een tweede pion kwijt (h2) maar daardoor kreeg hij wel meer tegenspel. Dit resulteerde in een pionnetje en een aanvalsstelling. Hij koos echter niet voor de aanval maar dacht met een grote afruil de pionnenstelling van Rainier te vernietigen. Dit lukte ook nog maar Rainier gaf een vervelend schaak tussenzetje met als gevolg dat Hans meteen mocht opgeven.

Een spectaculair einde van een boeiend avondje Weerts schaken.         

Alle uitslagen:

Kees Moolenaar Irene Moonen 1 - 0
Hans Voogt Rainier Matzinger 0 - 1
Jos van Gend Bob Sauer 0 - 1
John Steuten Mat Hornix ½ - ½
Jan Peeters Harold de Goey 0 - 1
Ulrich Wieneke Cor Smeets 0 - 1